لیتوانی چیزی بیشتر از یک کشور

دلایل زیادی وجود دارد برای دیدن یک جای باارزش.
زمان، گران بهاترین چیز دنیاست. شاید بتوان همه چیز را به دست آورد اما زمان تلف شده را هرگز.
در لیتوانی، ما چیزی به شما پیشنهاد می‌دهیم که دیگران نمی‌توانند آن را به شما بدهند.

دیگران در ازای پولتان لذت بیشتری به شما پیشنهاد می‌‌دهند اما پیشنهاد ما متفاوت است.

فضای بیشتری به دست بیاورید. بیشتر تفریح کنید. عکس‌های بیشتری بگیرید. بیشتر به دست بیاورید. زندگی‌ بیشتر برای هر دقیقه‌ای که آنجا می‌گذرانید.
در لیتوانی، شما از تعطیلات دو هفته‌ای دوستانتان در منطقه ای دیگر، لذت بیشتری می برید. دو هفته در لیتوانی خاطره و حافظه‌ی دوربین شما را به اندازه یک سال پر می‌کند.
در لیتوانی، ما زمان را برای چیزهای بی اهمیت هدر نمی‌دهیم. کمتر پایتختی در جهان (اگر باشد) وجود دارد که فاصله فرودگاه تا هتلی در مرکز شهر را در عرض تنها ۱۵ دقیقه‌ طی کنید. تنها پنج دقیقه‌ بعد از ورود، می توانید در میدان شهر نوشیدنی میل کنید. سی دقیقه بعد، شما در کنار دریاچه‌ی حمام بخار، یا در حال تماشای غروب آفتاب شناور در یک دریاچه احاطه شده توسط جنگل‌های انبوه هستید.
این کاری است که ما برای شما انجام می دهیم. همان‌چیزی که به شما پیشنهاد می‌دهیم.
وقتی روی نقشه به دنبال لیتوانی باشید، تنها یک نقطه کوچک می‌بینید.
بسیاری فکر می کنند لیتوانی کشوری کوچک و دورافتاده است. اما واقعیت این است که با مساحتی بیش از ۶۵۳۰۰ کیلومتر مربع، لیتوانی چیزی کمتر از سه میلیون نفر ساکن دارد و این حقیقت، آن را به یکی از کم تراکم ترین کشورهای جهان تبدیل کرده است.
این چیزی است که ما به بازدیدکنندگانمان ارائه می‌دهیم، کسانی که به سرعت این دوگانگی عجیب و لذت‌بخش را تشخیص می‌دهند: کشوری کوچک که مانع از تلف شدن وقت شما در جاده های طولانی می شود، و در عین حال، وقتی به مقصد می رسید، تمام فضا در احتیار شماست.
این نکته شامل تمام منطقه می شود: حتی در قسمت قدیمی پایتخت، ویلنیوس، اگر فقط چند کیلومتر در مسیر اصلی توریستی پیاده روی کنید، در میان روز هم می توانید خیابان‌های خالی را ببینید.
از شهر خارج شوید و فضاهای باز و گسترده بیشتری را مشاهده کنید.
خانه‌های روستایی کنار دریاچه احساس شگفت انگیزی از مالکیت فضایی وسیع در شما ایجاد می کنند. خانه های روستایی، زمین ها و مرغزارها، جوی های کوچک درست بیرون از یک ساختمان حمام بخار، همه در اختیار شما هستند.

مطمئن باشید فکر نمی کردید در آسمان
آنقدر ستاره وجود داشته باشد.

در شب های آرام، در مناطق دوردست، برای قدم زدن بیرون بروید و از محیط لذت ببرید.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

موقع قدم زدن می توانم نورهای کهربایی را ببینم.

در لیتوانی، کهربا همه‌جا هست. در شهرها و پاتوق‌های کنار دریا، مغازه‌ها و دکه‌ ها. حتی فروشنده‌های دوره‌گرد را خواهید دید که وسیله های تزئینی ساخته شده از کهربا را می فروشند.
کهربا، صمغ یک درخت فسیل شده است، شبیه به CHATEAUX PÉTRUS یک آب آنگور مخمر شده.
کهربا بیشتر شبیه شراب است زیرا از یک نام (وجه تسمیه) خاص آمده است (فکر می کنم دریای بالتیک در این مورد خاص)، زیرا رنگ‌های متنوعی دارد ـ از کاهی خیلی روشن، مثل شامپاین (کمی سفید شیری با کرمی وجود دارد، اگرچه این را خیلی زیاد نمی‌بینید، تیرگی تقصیر کهربا نیست) تا تقریبا قرمز یاقوتی و سیاه گیلاسی، و به این دلیل که توسط طبیعت برای مدت بسیار بسیار طولانی فرآوری شده است. طولانی تر از اینکه هر کدام از ما بتوانیم تصور کنیم.
کهربا، برخلاف شراب، خیلی ارزان نیست، به خصوص قطعات بزرگ آن، بنابراین چیزی که از درختان دوره دایناسورها به دست ما رسیده، آخرین و محدودترین ذخیره است. توصیه می‌کنیم که به قطعات بزرگ مشکوک باشید: هرچیزی بزرگتر از یک آلو، فوق‌العاده نادر است.
جستجو برای کهربا در ساحل، خالص‌ترین و نادرترین شکل جستجو است، ورزش پادشاهان، که روح شما نیز نفوذ می‌کند.
 
 
 
 
 
 
 

سرزمینی کهن.

با دقت با آن رفتار کنید .

 

سابقه‌ی رنج لیتوانی تاثیرات مثبتی نیز داشته.

این کشور یاد گرفت تا در روزهایی که از درستی سیاسی خبری نبود، به صورت فوق العاده‌ای بردبار باشد. آدم ها با دین‌های متفاوت اجازه داشتند تا دین خود را داشته باشند و رسومات را با چنان ثبات منظمی به جا آورند که بردباری و احترام که امروز در میان ملت های اسکاندیناوی می بینیم، از مردم لیتوانی الهام گرفته شده است.
قرن بیستم و جنگ جهانی دوم استثناء دردناکی به وجود آورد، تقریبا کل جمعیت یهودی از بین رفت، اما رسم بردباری و جامعه‌ی متنوع همچنان ادامه دارد.
مانند حس شوخ طبعی که در میان مردم انگلیس وجود دارد، حس خوب نسبت به گذشته (تاریخ) در میان لیتوانیایی‌ها وجود داشته و بیشتر شبیه ریسمانی است که زندگی هر روزه ما را حفظ کرده است. بهترین قسمت داستان این است که ما این گذشته را با خوشحالی به شما نشان می‌دهیم.
 
 
 
 
 
 
 

سرزمینی که درآن خوب غذا می‌خوریم.

 
غذای سنتی لیتوانیایی با زرق و برق همراه نیست اما با اینحال چیزهایی برای ارائه داریم.
دو غذا وجود دارد که لیتوانیایی‌ها دوست دارند آنها را به نمایش بگذارند.
اولی، سوپ به ظاهر عجیب و سرد صورتی رنگی است که از ریشه‌ی چقندر درست می شود. لیتوانیایی‌ها یکی از مللی هستند که ادعای عنوان و افتخار سوپ بورش را دارند، اما این یکی فرق دارد. در تابستان، چه چیزی بهتر از یک کاسه از این سوپ است.
دومین غذا cepelinai نامیده می‌شود. این غذا، از پودینگ‌های سیب‌زمینی بزرگ تشکیل شده ـ که بیشتر شبیه موشک‌های ضدزیردریایی، هستند ـ
این پودینگ ها به شکل کشتی های هوایی‌ اوایل قرن XX، Zeppelins, ساخته شده، و به همان اندازه مرگبار هستند. خمیر سیب‌زمینی پر از کوفته قلقلی‌های خوک به اندازه‌ی یک توپ گلف است. اینها را می جوشانند و به همراه خامه‌ی ترش سرد و چاشنی بیکن سرخ شده‌ی مکعبی شکل سرو می‌شوند.
fruite
یکی از سنگین‌ترین غذاهای روی زمین است و با اینحال می‌تواند به صورت شیطانی اعتیادآور باشد.
نمی توان این غذا را یک غذای سبک در نظر گرفت. در واقع، یکی از سنگین‌ترین غذاهای روی زمین است و با اینحال می‌تواند به صورت شیطانی اعتیادآور باشد.
انتخاب خوب برای غذایی که محلی باشد و در عین حال سنگین هم نباشد، قارچ‌های جنگلی است. ما به طرز فوق العاده ای در مورد قارچ‌ها جدی هستیم: یک فرد اهل لیتوانی ممکن است نه یک نوع، بلکه حداقل ده ها نوع قارچ جنگلی متنوع بشناسد.

بازدید: 2